ผู้ปกครองหัวใจ : บันทึกอนาคตของคนไม่รู้อนาคต (3)

“พ่อตาย…ลูกร้องไห้ได้ แต่เท้าต้องไม่หยุดที่จะเดิน”

พ่อพูดแบบนี้เสมอ เวลามีเครียดๆ พูดคุยกัน

ผู้ปกครองหัวใจ : บันทึกอนาคตของคนไม่รู้อนาคต (2)

2. แม่หยิบเอารูปหมู่ที่เราถ่ายตอนไปทะเลมาเพียงใบเดียว  พี่สาวหยิบเอาหนังสือสอนวาดการ์ตูนที่พ่อซื้อให้นานแล้วมาเล่มหนึ่ง และกล้องถ่ายรูปดิจิตอลปัญญาอ่อน ซึ่งบางช่วงเวลามันอาจช่วยบันทึกเรื่องราวเล็กๆที่ยิ่งใหญ่ของชีวิตเราได้เหมือนกัน

ผู้ปกครองหัวใจ : บันทึกอนาคตของคนไม่รู้อนาคต (1)

พ่อผมตาย ตอนผมอายุ 6 ขวบ ขณะนั้นสงครามกลางเมืองกำลังเริ่มขึ้น โดยประชาชนในประเทศ แบ่งกลุ่มเป็นเสื้อสีต่างๆ ท่ามกลางรัฐบาลที่อ่อนแอและทุจริตคอรัปชั่น บางกลุ่มติดอาวุธคล้ายกองโจร บางกลุ่มจัดตั้งเป็นแนวร่วมลัทธิการเมือง บางกลุ่มแบ่งแยกตนเองไม่ขึ้นกับใคร แต่คนส่วนใหญ่ยังนิ่งเฉย หลบซ่อนอยู่ภายในเคหสถาน ย้อนไปในวันตายของพ่อ ผมจำไม่ค่อยได้ว่าพ่อพูดอะไรกับผมเป็นประโยคสุดท้าย พ่อไม่ได้สั่งเสียหรือบอกกล่าวด้วยถ้อยคำพิเศษอันใด เจ้าหน้าที่รัฐลากศพของพ่อออกมาจากมุมตึก สภาพของพ่อถูกทุบตีด้วยท่อนไม้ ซึ่งไม่รู้ว่าใครเป็นคนลงมือฆ่า รู้แต่ว่าพ่อเดินไปซื้อของในร้านเซเว่น แล้วกลับออกมาพบกับกลุ่มเสื้อสีสองกลุ่มกำลังปะทะกัน