นักเต้น ม.ต้น เปื้อนยิ้มหรือ เปลืองตัว..?

มกราคม 23, 2010 by admin
Filed under รายงานพิเศษ

ค่านิยมในงานเลี้ยง-งานมงคล นอกจากอาหารและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์บนโต๊ะ สิ่งขาดไม่ได้อีกประการหนึ่ง คือ ความบันเทิงเริงรมย์และสนุกสนานแห่งเสียงเพลง วงดนตรีในท้องถิ่นถูกว่าจ้างให้มาแสดงเพื่อความรื่นเริง
กล่าวกันว่า เจ้าภาพต่างตัดสินใจเลือกวงดนตรีที่จะมาสร้างความสนุกสนานในงานเลี้ยงของตนแต่ละงานนั้น นอกจากราคาค่าแสดง ระยะทางการเดินทาง และความนิยมในแต่ละวงแล้ว อีกเหตุผลหนึ่งที่เจ้าของงานเลือกจะจ่าย คือ ความสวย และลีลาของนักร้องและโคโยตี้ประจำวงด้วย ยิ่งวงไหนมีเด็ก มีสาวสวย นมโต นุ่งน้อยห่มน้อย สุดสวิงลิงโลดแล้ว
….งานนั้นเป็นที่ร่ำลือไปทั้งบางแน่นอน

มิ้น อายุ 16 ปี โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในจังหวัดพะเยา เล่าว่า เธอกับเพื่อนไปสมัครเป็นนักเต้นประจำวงดนตรีของอำเภอจากการแนะนำของนักเต้นผู้ใหญ่ที่รู้จักกัน โดยเธอกับเพื่อนอีก 2 – 3 คนเข้าร่วมวงเพื่อหารายได้พิเศษในวันหยุด หรือ เทศกาลต่างๆ เนื่องจากรายได้ดีและเป็นอาชีพสุจริต ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใคร แม้ว่าบางครั้งจะต้องถูกคนในชุมชนมองว่าแต่งตัวโป๊ ไม่เหมาะสม อีกทั้งการไปแสดงในหลายงานมักจะถูกล่วงละเมิดจากผู้ร่วมงาน แต่ทั้งเธอและเพื่อนก็มองว่า สิ่งที่ทำไม่ได้เสียหายมากมาย ครอบครัวก็พอเข้าใจอยู่บ้าง
“ส่วนใหญ่จะมาเต้นช่วงเทศกาล เพราะมีคนจ้างวงมาแสดง

ปกติได้ค่าจ้างวันละ 500 กว่าบาท ส่วนค่าทิปจากแขกจะเป็นของเราไปเลย บางงานมีรายได้ถึง 1,500 บาท สำหรับความเหมาะสมในการแสดง แม้ว่าจะอายุน้อยและแต่งตัวโป้ เคยถูกมองว่าไม่เหมาะสม แต่มันเป็นเครื่องแบบของเราที่เขาเลือกให้สวมใส่และที่สำคัญครอบครัวเข้าใจ”
มิ้น สะท้อนให้ฟังว่า สิ่งที่ไม่ชอบที่สุดระหว่างการเต้น คือ คนแก่และวัยรุ่นที่เมาเหล้า มักชอบลวนลาม ทั้งจากบนเวทีและด้านล่างเวที อาทิ จ้องมองหน้าอก หรืออยู่ด้านล่างแล้วจับขา สำหรับการนำแบงก์ธนบัตรยัดหน้าอก ในวงดนตรีของเราจะมีกติกาไม่ให้ทำ เพราะจะทำให้ภาพลักษณ์ของวงดนตรีเสียหาย ถ้าจะให้ก็ให้ด้วยความพอใจเท่านั้น
มิ้นกล่าวทิ้งท้ายว่า แม้ภาพที่ออกมาจะเป็นการแต่งตัวโป๊ แต่ก็เป็นการแสดงเท่านั้น แน่นอนเธอก็ต้องระวังตัวอยู่ตลอด เลือกป้องกันตัวด้วยการไม่เต้นคนเดียวกับผู้ร่วมงานที่เมา เลือกอยู่กับเพื่อนหรือผู้ใหญ่ และฝากบอกแขกผู้ที่ร่วมงานเลี้ยงหรือที่มาเต้นด้วยว่า อยากให้มีความสุภาพในการเต้น
“นักเต้นหลายคนปัจจุบันอายุน้อย มาเต้นเพราะอยากหารายได้และประสบการณ์ รวมถึงอยากให้สังคมมองว่าเป็นอาชีพการแสดงที่สุจริต ให้โอกาสกับเยาวชนได้ใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์”
เวลานี้อาชีพนักเต้นดูจะสร้างสีสันให้กับชีวิตของมิ้นไม่น้อย นอกเหนือจากการเรียนหนังสือ แต่เธอก็มีมีความฝันในอนาคต เพราะเธอยากจะเป็นเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์เหมือนพี่สาว ของเธอด้วย
อุ๊ อายุ 14 ปี โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในพะเยา ก็เป็นนักเต้นประจำวงดนตรีท้องถิ่นอีกคนหนึ่ง เธอให้เหตุผลที่เลือกมาเป็นนักเต้น เพราะอยากมีรายได้ระหว่างวันหยุด เป็นการแบ่งเบาภาระให้กับครอบครัว ไม่ต้องขอเงินพ่อแม่ใช้ และช่วงเทศกาลปีใหม่ที่ผ่านมา เธอเก็บเงินจากการเป็นนักเต้นได้กว่า 3,000 บาท จึงภาคภูมิใจกับสิ่งที่ทำ
“มีหลายครั้งที่มักจะถูกมองสัดส่วนร่างกายจากคนที่มาเต้นด้วย ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชายวัยกลางคน แต่จะไม่ถูกลวนลาม เพราะ

รายังเด็กอยู่ พี่นักเต้นในวง จะให้เต้นกับผู้หญิงมากกว่า เพื่อป้องกันการถูกลวนลาม”
อุ๊ บอกว่า เธอต้องไปซ้อมเต้นกับวงบ้าง ในวันหยุดเสาร์ – อาทิตย์ เพื่อความพร้อมเพรียงเมื่อออกแสดง และการซ้อมเต้นถือเป็นสิ่งที่ชอบมากที่สุด เพราะทำให้ได้เจอกับเพื่อน พี่ๆ มีเรื่องคุยกันในวันหยุด
สำหรับเสียงสะท้อนจากสังคมและคนรอบข้าง ก็มีบ้าง กับสิ่งที่เธอทำอยู่ แต่เธอไม่สนใจมากเท่าไหร่ เพราะการแสดงแต่ละครั้ง มีทั้งผู้ใหญ่และคนที่เรารู้จักอยู่ด้วย ไม่ได้ไปทำเรื่องเสียหายที่ไหน จึงอยากให้คนรอบข้างมองอย่างเอ็นดูในสิ่งที่ทำมากกว่ามองว่าเป็นเรื่องเสียหาย
ส่วน หนิง อายุ 26 ปี พนักงานร้านคาราโอเกะแห่งหนึ่งในพะเยา กล่าวว่า อาชีพนักเต้นเป็นอาชีพรองจากพนักงานในร้านคาราโอเกะ ลำพังเป็นพนักงานเสิร์ฟอย่างเดียว ก็รายได้ไม่เพียงพอ จะไปทำอย่างอื่นก็หายาก จึงรับงานเต้นทุกครั้ง ถ้ามีคนจ้างไปออกงาน วงดนตรีก็จะติดต่อมา
หนิงเล่าว่า เธอเป็นนักเต้นที่มีอายุกลางๆ เพราะนักเต้นส่วนใหญ่จะมีอายุน้อยๆ จนถึงมาก ตั้งแต่ 14 – 35 ปี มีหน้าที่หลัก คือ การเต้นให้ความบันเทิงกับผู้ร่วมงาน รวมทั้งการดูแลให้คำแนะนำกับนักเต้นที่มีอายุน้อยกว่า เช่น การป้องกันตัวเองจากคนเมา
เธอตอบข้อสงสัยอย่างเปิดใจ เรื่องท่าเต้นและการลงไปเต้นคลุกในวงแขก
” ท่าเต้นที่คนดูชอบที่สุดคงเป็นท่าที่การโยกย้ายเรือนร่างทุกส่วน ที่ดึงดูดสายตาของผู้ร่วมงาน เพราะท่าเต้นลักษณะนี้ จะต้องเต้นในเพลงจังหวะสนุกเท่านั้น ผู้ร่วมงานทั้งหญิงทั้งชายจึงชอบ งานก็ยิ่งสนุก
สำหรับการเข้าไปเต้นในวงเหล้า หรือกลางกลุ่มคนที่มาร่วมงาน ถือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก ถ้าเป็นงานเล็กๆ อย่างขึ้นบ้านใหม่ หรือแต่งงานจะไม่ทำ เพราะไม่เหมาะสมต่องาน แต่ถ้าเป็นงานใหญ่ๆ เช่น งานทอดผ้าป่า จะมีคนมาก มีความเป็นสาธารณะสูง มักเต้นช่วงใกล้เลิก เหตุการณ์ที่ไม่เหมาะสมเกิดขึ้นได้น้อย หลายคนจึงกล้าทำ
โดยผู้ร่วมงานที่นั่งล้อมวงกันอยู่ จะเข้ามาชวนเราลงจากเวที จากนั้นจะให้มาเต้นในกลางวงผู้ร่วมงานแทน โดยดูได้อย่างเดียว ไม่สามารถลวนลามได้ ได้ค่าจ้างเต้น 100 บาท แม้บางครั้งอาจถูกลวนลามบ้าง เบาหน่อยก็จะเป็นการมองลอดกระโปรง พูดจาลวนลามและถ่ายคลิปมือถือไว้ดู หนักๆ อาจจะลากลงมาจับร่างกายถึงกอดจูบ แต่ก็จะเกิดขึ้นน้อยมาก
แม้วันนี้ วงดนตรีท้องถิ่นที่ถูกจ้างมาจะถูกว่าจ้างด้วยเหตุผลใดก็ตาม กระแสนักเต้น “ละอ่อน” ถือว่ากำลังมาแรง ดาวเต้น ม.ต้น สาวกระโปรงบานขาสั้นจึงเป็น “ความท้าทาย” ท่ามกลางสายตาที่ยังต้องวิพากษ์วิจารณ์ในสังคมต่อไป